Η Emfasis την περίοδο της πανδημίας Covid-19

Πως μπορείς να βοηθήσεις την περίοδο της πανδημίας

Το 2020, οι τραγικές επιπτώσεις  της αναπάντεχης πανδημίας του ιού COVID-19 έπληξαν ακόμη πιο σοβαρά τους πιο ευάλωτους συνανθρώπους που διαβιούν σε επισφαλείς συνθήκες, εκτεθειμένοι και περιθωριοποιημένοι.
Η Emfasis εφαρμόζοντας το σχέδιο διαχείρισης κρίσης χωρίς διακοπή από τον Μάρτιο, έχει προσφέρει μέχρι σήμερα:
– Χιλιάδες είδη πρώτης ανάγκης με ανέπαφες παραδόσεις σε σημεία συνάντησης ή στο σημείο καταλύματος του ωφελούμενου σε ανάγκη
Ψυχοκοινωνική υπηρεσία κατά την διάρκεια της λειτουργίας των κινητών μονάδων στήριξης
– Καίρια ενημέρωση στους ανθρώπους σε κατάσταση δρόμου με χωρίς ή περιορισμένη πρόσβαση σε στοιχειώδεις παροχές υγιεινής
– Γραμμή επικοινωνίας για άμεση στήριξη και καταγραφή αναγκών

Η πολύτιμη εμπειρία που αποκτήσαμε κατά την περίοδο των προηγούμενων περιοριστικών μέτρων, αποδεικνύεται καταλυτική στον τωρινό σχεδιασμό λειτουργίας μας, ούτως ώστε να παραμείνουμε δυναμικά παρόντες και συνεπείς δίπλα στους ανθρώπους που μας χρειάζονται πιο πολύ από ποτέ.

Σου ζητάμε να μην προσπεράσεις εκείνους που μένουν στο δρόμο – δεν έχουν την δυνατότητα να μείνουν στο «σπίτι».

Είναι απλό!

Με μία δωρεά από 5€ ενισχύεις το πρόγραμμα ανακούφισης & ασφάλειας του άστεγου πληθυσμού αυτή την πρωτόγνωρη περίοδο. Έτσι θα ξέρεις ότι δεν είναι μόνοι τους.

Οι ενέργειες της Emfasis την περίοδο της πανδημίας

Από την 1η ημέρα των περιοριστικών μέτρων κυκλοφορίας, οι ομάδες μας παρέμειναν σε καθημερινή επικοινωνία με τους ωφελούμενους μας, καταγράφοντας τα αιτήματά τους, προσφέροντας ψυχολογική υποστήριξη και ψυχολογική ενδυνάμωση.
Aπό τον Μάρτιο 2020 καταγράφηκαν τα εξής αποτελέσματα:
– 79 βάρδιες streetwork πεδίου
– 1942 καταγραφές ανθρώπων σε συνθήκες διαβίωσης δρόμου 
– 52 επιτόπιες επισκέψεις για ανέπαφες παραδόσεις ειδών πρώτης ανάγκης
– 800 κιτ με είδη επιβίωσης 

Προσωπική μαρτυρία του κυρίου Ανδρέα, ωφελούμενου μας κατά την διάρκεια του 1ου lockdown

«Ήρθαν και διαδήλωσαν εδώ έξω απ’ τη Βαρβάκειο αγορά την ώρα που κοιμόμουν για μεσημέρι. Στα 71, βλέπετε, κοιμάμαι και το μεσημέρι πάντα. Και φώναζαν ότι δεν πρέπει να τρώμε κρέας και ότι τα ζώα έχουν δικαιώματα.

Και σκέφτηκα, δίκαιο έχουν. Και άλλωστε κι εγώ εδώ στον δρόμο που εξαιρετικά σπάνια τρώω κρέας είμαι καλύτερα από πριν! Και λέω.. κοίτα να δεις που ένα πράγμα στο δρόμο είναι καλό. Και γιατί, όταν ήμουν στην φτωχογειτονιά της Νίκαιας έτρωγα; Και δείτε με, είμαι 71 και μοιάζω με 50. Και σκέφτηκα πρώτη φορά ότι πράγματι τι δικαίωμα έχω εγώ να σκοτώσω το ζώο; Και από εκεί που ήταν ανάγκη έγινε ιδεολογία!

Πήρα και δύο φωτάκια για να διαβάζω το βράδυ κανένα βιβλίο. To αγαπημένο μου είναι βέβαια οι εφημερίδες. Να σας πω για την οικονομία της Κίνας; »

Κάθε φορά που χρειαζόταν να περπατήσουμε μαζί του στην Αθήνα μας πήγαινε από νέους δρόμους, που δεν ξέραμε καν και φτάναμε στον μισό χρόνο στον προορισμό μας. Και έτρεχε πιο πολύ από εμάς.

«Α πριν φύγετε να σας πω κι αυτό! Να ξέρετε ότι είμαι φύλακας εδώ. Ξέρετε πόσοι πάνε να κλέψουν αμάξια και μηχανές και τους διώχνω ή φωνάζω την αστυνομία; Αν θέλετε ασφάλεια να παρκάρετε εδώ..»